Tags

, , , , ,

Petrus roept in 1 Petrus 3 de christenen op om zachtaardig te zijn op verschillende terreinen van het leven. In 1 Petrus 2 vers 25 vergelijkt hij gelovigen met schapen, en schapen zijn zachtaardige dieren.

In de eerste zeven verzen legt Petrus de nadruk op het gezin. Gelovige vrouwen met ongelovige mannen moeten trachten hen te winnen voor de Heer. Waarmee? Met haar uiterlijk of uiterlijkheden (vers 3)? Nee, gelovige vrouwen moeten trachten hen te winnen met echte geestelijke schoonheid. Uiterlijke aantrekkelijkheid kan verwelken, maar een zachtmoedige en stille geest is onvergankelijk.

De verzen 8 t/m 12 spreken over de gemeente. Petrus herinnert gelovigen eraan dat ze liefdevol, eensgezind, en meelevend moeten zijn. Barmhartig, vriendelijk, en bereid om de minste te zijn. Dat betekent dat we geen kwaad met kwaad vergelden, en we niet terug schelden als we uitgescholden worden (vers 9). Nee, we moeten zegenen! Daartoe zijn we geroepen.  ‘Want’, gaat Petrus verder in vers 10: ‘wie het leven liefheeft moet geen laster of leugens over zijn lippen laten komen, hij moet het kwaad uit de weg gaan en het goede doen, en voortdurend vrede nastreven’. Duidelijke taal, toch? Lees Jakobus 3 eens, dat gaat over (de zonden van) de tong.

De laatste verzen, 13 t/m 22, spreken over zachtaardig te zijn in de wereld. Iedereen die kwaad doet, kan daarvoor moeten lijden, maar gelovigen moeten leren om te lijden omdat ze doen wat goed is. De Heere Jezus is voor ons het voorbeeld om te volgen (vers 18). Nogmaals, we getuigen niet met schelden en terugvechten, maar wel door zachtmoedigheid en vrees te tonen (vers 15). Een zachtmoedige getuige kan een groot verschil uitmaken in een wereld vol geweld.

Niets is zo krachtig als zachtaardigheid, en niets zo zachtaardig als echte kracht’. Francis de Sales