Het eerste hoofdstuk van 1 Johannes is een kort hoofdstuk van 10 verzen, maar het is ó zo mooi en heeft rijke inhoud. Om het overzichtelijk(er) te maken heb ik vandaag 3 punten:

1. God wil dat we een levende gemeenschap met Hem hebben (vs. 1 t/m 3).
2. God wil dat we gemeenschap hebben met blijdschap (vs. 4).
3. God wil dat we oprecht zijn de in de gemeenschap (vs. 5 t/m 10).

De verzen 1 t/m 3 vertellen ons dat God wil dat we een levende gemeenschap met Hem en Zijn kinderen hebben. In Jezus Christus heeft Hij geopenbaard wat echt leven werkelijk is (vs. 2). Ook al kunnen we Jezus niet zien en aanraken, zoals Johannes dat wél kon, kan Hij toch levende werkelijkheid voor je zijn wanneer Zijn Heilige Geest het Woord opent aan je hart. Amen?

Johannes schrijft niet over een ‘normale’ gemeenschap, maar een gemeenschap met blijdschap (vs. 4). ‘Deze dingen schrijven wij u, opdat uw blijdschap volkomen wordt’. Het gaat hier over een gemeenschap van een kind met een ouder, geen gemeenschap van een slaaf met zijn meester. God heeft behagen in Zijn kinderen, in jou. Hij verlangt ernaar Zijn liefde met jou te delen. Dit zie je heel duidelijk in het bekende Johannes 14, waar de Heere Jezus zegt (vers 21): ‘Wie Mijn geboden heeft en die in acht neemt, die is het die Mij liefheeft, en wie Mij liefheeft, hem zal Mijn Vader liefhebben; en Ik zal hem liefhebben en Mijzelf aan hem openbaren’. Een vraag aan jou: Doe jij de wil van God met blijdschap?

God wil ook dat we oprecht zijn in de gemeenschap (vs. 5 t/m 10). Zie vers 6: ‘Als wij zeggen dat wij gemeenschap met Hem hebben en wij toch in de duisternis wandelen, liegen wij en doen de waarheid niet’. We moeten oprecht zijn, wandelen in het licht en eerlijk afrekenen met de zonde! Je behoud is een zaak van leven of dood, maar gemeenschap is een zaak van licht of duisternis. Als je liegt tegen God, tegen anderen en tegen jezelf, dan zul je je gemeenschap met God én je karakter verliezen. We weten allemaal dat een godvruchtig karakter niet tot ontwikkeling komt in de duisternis. Wees daarom eerlijk, dien God met blijdschap, geef Hem eer!

Juich aarde, juich alom den Heer‘, Dient God met blijdschap, geeft Hem eer; Komt, nadert voor Zijn aangezicht; Zingt Hem een vrolijk lofgedicht.

Dat Jakobus in de Jakobus-brief graag ‘aandringt’ tot een christelijke (levens)wandel, blijkt wel uit de eerste vier hoofdstukken die behandeld zijn. Hij schrijft echt heel praktisch en concreet hoe we ons geloofsleven in praktijk moeten brengen. Ook in hoofdstuk 5 windt hij er geen doekjes om. Hij valt gelijk met de deur in huis en laat ons nadenken over welke dingen God in ons leven wil zien, in deze laatste dagen voor de komst van de Heer.  Misschien klinken de woorden ‘aandringen’, ‘moeten’ en ‘God wil zien’ je niet al te lekker in de oren, maar het heeft alles te maken met prioriteiten in jouw leven.  Lees de eerste zes verzen maar eens goed door: Leef jij om jezelf te verrijken? Heb jij schatten verzameld in de laatste dagen (vers 3)? Ben je je weelde/ rijkdom te buiten gegaan, en heb je je lusten gevolgd (vers 5)? Jakobus kan daar maar één ding van zeggen: Leven om jezelf te verrijken is jezelf beroven van de ware rijkdom. In 1 Timotheüs 6 schrijft Paulus dat degene die rijk wil worden in verzoeking valt en terecht komt in een strik van dwaze en schadelijke begeerten (vers 9). Begeerten die de mensen doen wegzinken in verderf en ondergang, zoals Jakobus beschrijft in de eerste verzen van Jakobus 5.

Helaas ben ik recent (afgelopen maanden) nog in zo’n verzoeking terecht gekomen en is er flink aan me getrokken. Samen met mijn huidige vrouw had ik het verlangen om te trouwen en waren we vol enthousiasme bezig met het zoeken naar een huis en het regelen van dé dag. Hoewel we beiden het verlangen hebben om ons leven geheel en al toe te wijden aan de Heere, vonden we het toch ook wel nodig dat we er flink warmpjes bij zaten. We hadden een aantal huizen bezocht, en na een aantal bezichtigingen hadden we onze zin gezet op een behoorlijk ruim huis die geheel gerenoveerd aan ons opgeleverd zou worden, anderhalve maand voor ons trouwen. Ons gebed aan God met de vraag of Hij ons een huis wilde schenken (zodat we toch echt keuzes maakten die waren naar Zijn wil), veranderde al snel in de gedachte dat God ‘ons toch ook een goed verstand had gegeven waarmee we als kinderen van Hem toch ook wel zelf keuzes mochten maken zolang we maar in het centrum van Zijn wil leefden’. Uiteindelijk liep een kwartier voor ondertekening van het koopcontract alles in het honderd, en verbaasden we ons (op de terugweg naar huis) over het feit dat er geen teleurstelling maar juist vrede in ons hart kwam. We werden ons ervan bewust dat we dreigden te vervallen in dwaze/ aardse begeerten waarover Paulus en Jakobus 2000 jaar geleden al schreven. Die begeerte die ons echte doel om in Rotterdam te wonen probeerde teniet te doen: ‘in Rotterdam wonen om andere mensen tot zegen te zijn’.

Inmiddels heeft God ons geplaatst in een villa (als we met z’n tweeën zijn dan) waar we met vrede in ons hart mogen wonen.

De boodschap van God aan ons was duidelijk. Laat het voor jou ook een boodschap zijn. God weet wat je nodig hebt en Hij zal erin voorzien als je Mattheus 6 vers 33 in praktijk brengt. Leven om jezelf te verrijken komt slechts ellende van.

Naast het leggen van prioriteiten roept Jakobus ons op tot geduld. We moeten geduldig zijn, niet tegen elkaar zuchten. ‘Want’, zegt vers 8, ‘de komst van de Heere is nabij’. Nogmaals: wees lankmoedig (= geduldig), versterk je hart…de komst van de Heere is dichtbij! Laat je ja ja zijn en je nee nee. Zaai het goede zaad, dan zul je uiteindelijk een rijke oogst aan zegeningen binnenhalen. Buiten anderen je uit? Blijf geduld houden: de Rechter staat voor de deur (vers 9). Blijf volharden (vers 11), net als Job. Als je door beproevingen gaat, troost je dan met de gedachte dat God Dezelfde is als Die Hij bij Job was: vol ontferming en barmhartig. Blijf in gedachten houden dat God nog steeds op de troon zit.

En wat erg belangrijk is in deze dagen: gebed. Zie de verzen 13 t/m 18:

• Is iemand onder ons in lijden? Laat hij bidden.
• Gebed voor een zieke, vers 14.
• Gebed om vergeving, verzen 15 en 16.
• Gebed voor je naasten, vers 16.
• Gebed voor het weer, zoals Elia deed in de verzen 17 en 18.

Gebed kan voorzien in elke behoefte en elk probleem oplossen.

Jakobus beëindigd zijn brief met te benadrukken dat we zorg moeten hebben voor mensen (vers 19, 20). Datgene waar Hij ons (Lisanne en ik) op gewezen heeft door ons het verlangen te geven om in Rotterdam te wonen, en waar satan er als de kippen bij was om zijn pijlen met dwaze/ aardse begeerten op ons af te vuren. De troost, óók in deze situatie: GOD ZIT OP DE TROON en spreekt opnieuw tot ons door de woorden van Jakobus die het belang van de persoonlijke zorg voor anderen in de laatste verzen aanhaalt. Dit zagen we ook al in hoofdstuk 1 vers 27 (wezen en weduwen bezoeken in hun verdrukking), in hoofdstuk 2 verzen 1 t/m 4 (het behandelen van mensen zonder onderscheid te maken) en 14 t/m 16 (het geven van wat het lichaam van iemand zonder eten en kleding nodig heeft).

Hoe zit dat met jou? Ben jij in staat om in de praktijk te brengen waartoe Jakobus ons in voorgaande zinnen oproept? En wat betreft de laatste verzen van dit hoofdstuk: Merk jij wanneer een mede-gelovige afdwaalt? Trek je je dat aan? Probeer je hem of haar te helpen?

Ruzies waren voor Jakobus ook niet vreemd. Dit blijkt wel uit het hoofdstuk dat we nu gaan behandelen. Hoe zou het komen dat het soms zo moeilijk is voor Gods kinderen om goed met elkaar om te gaan? Laten we kijken wat Jakobus er van zegt. In vers 1 stelt hij een vraag: ‘Vanwaar al die strijd en al die conflicten in uw midden?’ Het antwoord is schokkend…

Egoïsme| Vers 1 – 3
De strijd onder ons wordt veroorzaakt door ons binnenste. We zijn ontzaglijk egoïstisch. We doen lekker wat we zelf willen, al doet het de ander kwaad. Vers 3 zegt zelfs dat we egoistisch kunnen bidden, ‘met het doel het in uw hartstochten door te brengen’.

Wereldsgezindheid | Vers 4
Een vriend van de wereld zijn betekent automatisch dat je een vijand van God bent. Vriendschap met de wereld is vijandschap tegen God. ‘Overspelige mannen en vrouwen, weet je dan niet…….’. Abraham wordt een vriend van God genoemd (Jakobus 2: 23), omdat hij zich afscheidde van het kwaad. Lot daarentegen was een vriend van de wereld  (Genesis 13). Denk ook eens na over 1 Johannes 2 vers 15 t/m 17:

15. Heb de wereld niet lief en ook niet wat in de wereld is. Als iemand de wereld liefheeft, is de liefde van de Vader niet in hem.
16. Want al wat in de wereld is: de begeerte van het vlees, de begeerte van de ogen en de hoogmoed van het leven, is niet uit de Vader, maar is uit de wereld.
17. En de wereld gaat voorbij met haar begeerte; maar wie de wil van God doet, blijft tot in eeuwigheid.

Hoogmoed | Vers 5 – 10
Lach je om je zonden, terwijl je erom zou moeten huilen? Weersta je de duivel of God? Satan weet precies hoe hij hoogmoed kan gebruiken om je ten val te brengen, net zoals Eva. Zie Genesis 3 vers 1 t/m 6.

Kritiek | Vers 11 – 12
Vers 11 zegt: ‘Spreek geen kwaad van elkaar’. Een van de gemakkelijkste manieren om onze eigen zonden te verbergen is de zonden van anderen openbaar te maken. Doe er alsjeblieft niet aan mee. Kwaadsprekerij, roddel en laster bedroeven de Heilige Geest. Het verdeelt Gods gezin. God heeft ons geroepen om getuigen te zijn, geen rechters…

Grootspraak | Vers 13 – 17
Vanaf vers 13 spreekt Jakobus over de onzekerheid van het leven. Het leven dat kort is en de toekomst onbekend. Doe vandaag de wil van God. Als je plannen maakt, zeg dan: ‘Als de Heer het wil’.

Laat de genoemde oorzaken van onenigheid/ conflicten (egoïsme, wereldsgezindheid, hoogmoed, kritiek en grootspraak) eens tot je doordringen. Spelen ze ook een rol in jouw leven? Wat ga je er mee doen?

Het is juist als de gemeente zich in de wereld bevindt; het is fout als de wereld zich in de gemeente bevindt. Een boot in het water is oké; daar zijn boten voor. Water in de boot maakt dat deze zinkt. Harold Lindsell.

Lieve vrienden, lezers van deze blog. Voorgaande uitspraken zijn uitspraken die ik helaas hoor om me heen. Uitspraken die me verdriet doen, uitspraken die ik niet begrijp, uitspraken die gevuld zijn met de ‘wijsheid’ van de wereld.

Paulus schreef de brief aan gelovigen die problemen hadden met hun tong (zie 1: 26, 2:12, 4: 1, 11-12). Vers 14 geeft aan dat de tong eigenlijk niet het probleem is, maar het hart.

Hoe zit dat met jou? Wie heeft het bij jou voor het zeggen?
Jakobus 3 vers 1 en 2 zegt dat als God het in jouw leven voor het zeggen heeft, je zult oppassen met wat je zegt. Je hele lichaam zal onder Zijn zeggenschap staan. Zoals een paard een berijder nodig heeft (vers 3) die het paard stuurt, en een schip een stuurman die het roer bedient (vers 4), heeft onze tong een Meester nodig. God is de Enige Die daarvoor in aanmerking komt.

Ken je de gevolgen? Ben je bezig een vuur aan te maken (vers 5, 6), dat uit de hand zal lopen (vers 8) en veel schade zal aanrichten?

Wat zijn je motieven? Is er bitterheid in je hart (vers 14)? Afgunst soms? Spreek je aardse ‘wijsheid’? Of is je wijsheid uit God, vers 15, 17?

17 Maar de wijsheid die van boven is, is ten eerste rein, vervolgens vreedzaam, welwillend, voor rede vatbaar, vol barmhartigheid en goede vruchten, onpartijdig en ongeveinsd.

Volgens mij is er genoeg gezegd, God(s Woord) heeft gesproken. Ben je een vredestichter of een onruststoker?

18 En de vrucht van de gerechtigheid wordt in vrede gezaaid voor hen die vrede stichten.

Als je hart oprecht is voor God, zal Hij jouw woorden gebruiken om de juiste vruchten voort te brengen.

‘Van je onuitgesproken woorden ben je de baas; van je uitgesproken woorden de dienaar; van je geschreven woorden de slaaf’. De Quakers

Het was Jakobus ook niet vreemd, dit hokjes-en-vakjes denken. Hij schrijft er niet voor niets over, en bestraft deze manier van denken en (be)oordelen. Hij valt gelijk met de deur in huis, vers 1: ‘Mijn broeders, heb het geloof in onze Heere Jezus Christus, de Heere der heerlijkheid, zonder aanzien des persoons‘. In de daaropvolgende verzen illustreert hij aan de hand van een voorbeeld wat hij met die woorden bedoelt.

2 Want als in uw samenkomst een man zou binnenkomen met een gouden ring aan zijn vinger, in sierlijke kleding, en er kwam ook een arme man in haveloze kleding,
3 en u zou hoog opzien tegen hem die de sierlijke kleding draagt, en tegen hem zeggen: Gaat u hier zitten op een mooie plaats, en u zou tegen de arme zeggen: Gaat u daar maar staan, of: Ga hier zitten bij mijn voetbank,
4 hebt u dan niet onder elkaar een onderscheid gemaakt en bent u zo geen rechters geworden met verkeerde overwegingen?

De boodschap mag duidelijk zijn: als je een werkelijk reddend geloof hebt (in de Heere Jezus Christus), dan beoordeel je de mensen op hun karakter en niet op hun kleding of uiterlijk. Bij het typen van deze zin moet ik denken aan mijn klasgenoot op het (reformatorische) Middelbare Beroeps Onderwijs. Hij had mooi donker golvend haar, wat langer dan gemiddeld, en kreeg van de docent regelmatig de opmerking of het niet eens tijd werd om naar de kapper te gaan. Hij reageerde rustig: ‘Meneer, God kijkt naar mijn hart, niet naar mijn haar’. Oprecht en (h)eerlijk waren de woorden van deze jongen, ik wist dat zijn hart vol was van de Heere Jezus.

We moeten ieder mens liefhebben om Jezus’ wil. Christelijke liefde betekent eenvoudig anderen behandelen zoals de Heere ons behandelt, en dat in de kracht van de Heilige Geest. Niet de rijke aandacht schenken en de arme negeren. Geen onderscheid maken en de arme oneer aandoen (verzen 4 t/m 6). Vers 9 is zeer duidelijk: ‘Als u met aanziens des persoons handelt, begaat u een zonde’.

Als je een werkelijk geloof hebt, ben je dus onpartijdig. Dat is onder andere te zien aan je activiteiten, je werken. Kijk maar in vers 14: ‘Wat voor nut heeft het, mijn broeders, als iemand zegt dat hij geloof heeft, en hij heeft geen werken? Kan dat geloof hem zalig maken?’ Weer zo’n glasheldere zin, die eigenlijk geen uitleg behoeft. Het geloof is niet alleen maar iets waarover je praat. Het is iets wat je leven aandrijft, zodat je aan anderen denkt en hen dient (verzen 15 t/m 18, zie ook Efeze 2: 10). Over dat dienen van anderen zien we in de Bijbel veel voorbeelden, Jakobus verwijst in dit hoofdstuk naar Abraham (vers 21 t/m 23) en Rachab (vers 25):

• Abraham werd gered door zijn geloof (Genesis 15: 6, Hebreeën 11: 8), en/ maar bewees dat geloof door God te gehoorzamen en zijn zoon te offeren (Genesis 22).
• Rachab werd gered door op God te vertrouwen (Hebreeën 11: 31), maar ze toonde de realiteit van haar geloof door de verspieders te verbergen (zie Jozua 2 en 6).

Paulus vult Jakobus helemaal aan, lees de eerste verzen van Romeinen 4 maar eens:

1 Wat zullen wij dan zeggen dat Abraham, onze vader, wat het vlees betreft verkregen heeft?
2 Immers, als Abraham uit werken gerechtvaardigd is, heeft hij iets om zich op te beroemen, maar niet bij God.
3 Want wat zegt de Schrift? En Abraham geloofde God, en het is hem tot gerechtigheid gerekend.
4 Aan hem nu die werkt, wordt het loon niet toegerekend naar genade, maar naar wat men hem verschuldigd is.
5 Bij hem echter die niet werkt, maar gelooft in Hem Die de goddeloze rechtvaardigt, wordt zijn geloof gerekend tot gerechtigheid.

We worden gerechtvaardigd voor God door het geloof, maar we worden gerechtvaardigd voor de mensen door onze werken. God kan ons geloof zien, maar de mensen kunnen alleen onze werken zien.

Romeinen 5 vers 1: ‘Wij dan, gerechtvaardigd uit het geloof, hebben vrede bij God door onze Heere Jezus Christus‘.

Nu de vraag aan jou, naar aanleiding van het laatste vers waarin staat dat geloof zonder werken dood is: ‘Hoe levend is jouw geloof?’.

Als we ons geloof in praktijk brengen, zegt Jakobus, zal dat blijken uit:

• … de manier waarop we met beproevingen omgaan (hoofdstuk 1).
• … de wijze waarop we mensen behandelen (hoofdstuk 2).
• … datgene wat we zeggen (hoofdstuk 3).
• … de manier waarop we omgaan met zonde in ons leven (hoofdstuk 4).
• … ons gebedsleven (hoofdstuk 5).

Ik wil de hoofdstukken stuk voor stuk behandelen, uiteraard beginnend bij hoofdstuk 1. Lees alsjeblieft eerst hoofdstuk 1 van Jakobus goed door alvorens verder te lezen, dit zal je helpen om de heerlijke rijkdom van het Woord van God te ontdekken.

In vers 3 lees ik dat beproeving volharding teweegbrengt. De volharding die volledig moet doorwerken (vers 4) zodat je volmaakt en oprecht bent, en in niets tekortschiet. En als je iets tekortschiet, dan mag je in gebed tot de Heere gaan om die wijsheid te vragen (vers 5). Mooi hè? Beproevingen heeft ieder christen mee te maken, jij en ik! Ik lees in dit hoofdstuk dat ze in mijn voordeel werken, omdat ik er geestelijk door mag groeien. Belangrijk hierin is echter wel dat ik wijsheid van God nodig heb, en dat ik God moet vertrouwen. Vers 6 zegt: ‘Laat hij er (= de wijsheid) in geloof om vragen, en daarbij NIET twijfelen’. Want als ik twijfel, heb ik geen geloof. Want als ik twijfel, zinkt mijn geloof. Want als ik twijfel lijk ik, volgens vers 6, op de golf van de zee. En wat is het kenmerk van een golf? Precies, die wordt door de wind voortgestuwd en op- en neergeworpen. Eenvoudig beeld gebruikt Jakobus hier hè? Wat een geestelijke lessen zitten er in de natuur! Denk aan Petrus, die ook wegzonk in de golven vanwege twijfel. Hij liep de Heere Jezus tegemoet, maar toen hij op de sterke wind ging letten werd hij bevreesd en begon te zinken. En wat zegt Jezus dan, in Mattheüs 14: 31? Kleingelovige, waarom hebt u getwijfeld? De les mag duidelijk zijn: Vraag – in geloof – wijsheid van God en vertrouw Hem volledig!

Ik lees door in Jakobus 1, en kom bij vers 13: ‘Laat niemand die verzocht wordt zeggen: ‘Ik word door God verzocht”. Waarom niet, zul je denken? Ook daar geeft vers 13 een antwoord op: ‘God immers kan niet verzocht worden met het kwade en Hijzelf verzoekt niemand’. Ieder mens wordt verzocht als hij door zijn eigen begeerte wordt meegesleurd en verlokt. Jakobus waarschuwt ons om niet te dwalen. De begeerte baart zonde, en de zonde baart de dood! We moeten beseffen hoe goed (en heilig) God is, en moeten strijden tegen de verzoekingen die de vijand op ons pad brengt. Laten we onze zegeningen tellen, zodat we kracht hebben om nee te zeggen tegen verzoekingen.

We worden door het Woord opnieuw geboren (vers 18). Geestelijk natuurlijk, als je dat niet begrijpt moet je Johannes 3 nog maar eens lezen ;) Ook 1 Petrus 1 (vers 22 en 23) spreekt hier erg duidelijk over:

Nu u dan uw zielen gereinigd hebt in de gehoorzaamheid aan de waarheid, door de Geest, tot ongeveinsde broederliefde, heb elkaar dan vurig lief uit een rein hart, u, die opnieuw geboren bent, niet uit vergankelijk, maar uit onvergankelijk zaad, door het levende en eeuwig blijvende Woord van God.

Het lijkt op zaad dat in ons hart wordt gezaaid en geestelijke vrucht voortbrengt (vers 21). De verzen 23 t/m 25 spreken van een spiegel die ons helpt onszelf te bekijken én ons leven te reinigen. Wees daders van het Woord, zegt vers 22, en niet alleen hoorders. We moeten het Woord van God doen. Geen activisme, maar een kraakheldere oproep vanuit Gods Woord om het Woord te lezen, te bestuderen en te doen!

Ben jij een dader van het Woord?

De Heere vertraagt de belofte niet, zegt vers 9, in tegenstelling tot de misselijke woorden van de spotters. Nee, integendeel, Hij zal zeker komen, maar Hij heeft geduld met ons en wil niet dat enigen verloren gaan, maar dat ALLEN tot bekering komen. We moeten het geduld van de Heere als onze zaligheid beschouwen, zegt vers 15, en de dag van de komst (of de komst van de dag?) van de Heere verwachten en ernaar verlangen (vers 12). Hoewel, ‘moeten’… Petrus gaat ervan uit, gezien de woorden waarmee vers 12 en 13 beginnen, dat we verwachten en verlangen. Wij verwachten nieuwe hemelen en een nieuwe aarde, waar gerechtigheid woont. Daarom, terwijl u, deze dingen verwacht, beijver u om onbevlekt en smetteloos door Hem bevonden te worden in vrede.

Petrus benadrukt het in vers 17 nog een keer: ‘Wees op uw hoede’. De valse leraars en spotters proberen je het Woord van God af te nemen. Ze proberen je te beroven van je toekomst. Zij, de valse leraars en spotters, mensen die geen hoop hebben voor de toekomst, en geen levensdoel in het heden. Nogmaals: Wees op je hoede!

Ik, Arend, verwacht nieuwe hemelen en een nieuwe aarde, ik verlang naar de dag dat mijn Verlosser Jezus Christus zal komen. Zeker en gewis! Ik verwacht Hem, Diegene, Die toekomt alle lof, eer, en aanbidding. Hem zij de heerlijkheid, zowel nu als in de dag van de eeuwigheid. Amen!?

De beschrijving van valse leraren, die Petrus geeft, is duidelijk genoeg om je te helpen hen te herkennen. Lees hoofdstuk 2 eens door, en kijk hoeveel kenmerken er opgesomd worden. We moeten hun valse leer verwerpen, evenals hun levenswijze en de huichelarij die erachter schuilt. Ze bedienen zich van bedrog (vers 13), we moeten Gods Woord goed kennen en ons onderscheidingsvermogen gebruiken als we hun indrukwekkende taal (vers 18) en hun verleidelijke beloften (vers 19) horen.

Er staat in vers 14 dat ze uit zijn op lichamelijk genot (‘hun ogen zijn vol overspel’), en financieel gewin (‘ze hebben hun hart geoefend in hebzucht’). We weten vanuit Gods Woord dat mensen die doelen op voorgaande zaken, als eindbestemming het oordeel hebben: kinderen van de vervloeking zijn het. Het zijn dus geen schapen van God, het zijn honden en varkens. Wat honden en varkens doen, heb ik je al gezegd. Wat doen echte schapen van God? Die houden zichzelf schoon, omdat ze de Herder volgen.

Mijn schapen horen Mijn stem en Ik ken ze en zij volgen Mij. En Ik geef hun eeuwig leven; en zij zullen beslist niet verloren gaan in eeuwigheid en niemand zal ze uit Mijn hand rukken. Johannes 10: 27, 28

Na ons gegroet te hebben beschrijft Petrus in vers 3 heel mooi dat we alles wat we nodig hebben om een christelijk leven te lijden, bij onze wedergeboorte ontvangen hebben. Alles wat we te doen hebben, is uit Zijn hulpmiddelen toe te eigenen wat we nodig hebben. De Bijbel, het Woord, geeft voedsel aan onze goddelijke natuur, zodat we kunnen groeien in kennis en genade. Dat gaat niet automatisch, je zult je moeten inspannen. Je moet de genademiddelen (zoals dat met een mooi woord heet), die God je heeft gegeven, gebruiken. Gods Woord geeft ons kracht voor vandaag…

Petrus schrijft in vers 14 dat hij snel zal sterven, dat heeft de Heere Jezus hem bekend gemaakt. Hij bemoedigd ons door ons eraan te herinneren dat we het Woord van God kunnen vertrouwen. Daarbij zegt hij dat hij bij de verheerlijking op de berg geweest is (vers 18), waar hij ooggetuige was van Zijn majesteit (vers 16). Hoewel we niet allemaal zo’n schitterende beleving  als Petrus mogen meemaken, mogen we wel vertrouwen op het onveranderlijke Woord van God.

En dan nu de hoop voor de toekomst, waar het in de laatste verzen van dit hoofdstuk over gaat. Petrus zegt dat door hetgeen hij meegemaakt heeft (verheerlijking op de berg), zijn vertrouwen in de woorden van de profeten is toegenomen. Het Woord is als een licht in deze duistere wereld (ver 19), en wijst ons op de wederkomst van de Heere Jezus. Het Woord laat geen eigenmachtige uitleg toe (vers 20), want de profetie is niet een initiatief van mensen, maar is door de Heilige Geest geïnspireerd (vers 21). We kunnen als gelovigen van mening verschillen over van alles en nog wat (zoals de zeer actuele discussie over de Herziene Statenvertaling), maar over één ding zijn we het allemaal eens: die ene hoop: JEZUS KOMT TERUG!

Zie ook de blogs:
1 Petrus 1 De behoudenis van de mens.
1 Petrus 2 Leven om het Lam te verhogen.
1 Petrus 3 Christenen, wees zachtaardig!
1 Petrus 4 Kap, maak ernst, wees klaar!
1 Petrus 5 De wereld, het vlees en de duivel.

In de eerste paar verzen van dit hoofdstuk gaat het over geestelijke leiders. Petrus waarschuwt ze en zegt dat leiders herders zijn, die de schapen moeten leiden en niet voortdrijven! Geestelijk leiders komen in de verleiding om te handelen als de wereld en ‘de baas te spelen’ over Gods kinderen (zie Mattheüs 20: 20-28). Petrus zegt dat onze dienst bereidwillig en nederig moet zijn, zoals vers 2 aangeeft: we moeten graag anderen willen helpen.

Ja, en dan komt er nog een leuke aanvulling, Petrus gaat verder met iets waar we van nature niets van willen weten (vers 5): ‘Jongeren, onderwerp u aan de oudsten. Zijt elkaar onderdanig, zijt met ootmoedigheid gekleed’. Oftewel: in omgang met elkaar moeten we altijd de minste willen zijn. Dit gaat rechtstreeks tegen ons vlees in, toch? Ja, het staat er echt, de statenvertaling zegt heel mooi dat we ‘met nederigheid omgord’ moeten zijn. Deze woorden herinneren ons aan onze Heiland, toen Hij Zich omgordde met een linnen doek en de voeten van Petrus waste. Dit lezen we in Johannes 13,  waarin Hij weer ons grote voorbeeld is. Jezus zegt in vers 15: ‘Want Ik heb u een voorbeeld gegeven, opdat ook gij doet, gelijk Ik u gedaan heb’. Als we onderworpen zijn aan de Heer, zullen we ons ook onderwerpen aan Zijn kinderen. Hoogmoed leidt tot schaamte. God keert Zich tegen hoogmoedigen, zegt  vers 5, maar aan nederigen schenkt Hij Zijn genade.

We lezen door en komen bij vers 8. Hier gaat het over de duivel. De duivel is geen vriend, dat mag duidelijk zijn. De duivel is een tegenstander. Hij wordt vergeleken met een brullende leeuw, niet met een speels schoothondje. Hij verlangt ernaar je te verslinden. Wees op je hoede! Petrus dacht dat hij in staat was om de vijand te verslaan en sloeg dus geen acht op de waarschuwing van de Heer, zie Lukas 22: 31-34. Dit had mislukking en schaamte als resultaat. Wij kunnen door het geloof weerstand bieden aan de satan. Hoe? Draag je wapenrusting en vertrouw op de Heilige Geest (Efeze 6: 10-20).